3. Çox insan doğulandan bəri evdə özəl hiss etdirilir. Və çoxunun da başına gəlib yəqin, balaca olanda harasa dəyəndə, əziləndə valideynlərimiz həmin əşyanı vururmuş kimi edib intiqam aldıqlarını göstəriblər, biz də sakitləşmişik.

Uşaqlıqdan bəri içimizə bu mənfur hiss yeridilir, bizə ziyan vuran hər şeydən intiqam almalıymışıq kimi böyüdülürük. Məktəbdə biri bizi incitsə, evdə "keysən? Sən də vuraydın." Cavabı verilir. Bu bizə tanış olmayan hissə bir parça da odun atırlar sanki.

illər keçir, paxıllıq, qısqanclıq və qəlb qırıqlığı hislərimiz yaranır, bizə bu hisləri yaşadan insanlara nifrət bəsləyirik, uşaqlıqda bizə yeridilən "intiqam almaq" istəyi baş qaldırır, bizi incidən şey "cəzasına çatmalıdır".

Ağrı verir, intiqam alınmır, həmin insanın yanına qalır hər şey, gündən günə əzabımız artır. Sanki belimizdə yük var, ailənin gül balasını "incidən" o "stul" döyülmür, biz də ağlaya ağlaya qalırıq ağrı içində.